Monthly Archives: februari 2018

1

OVER KOFFIE EN KNIKJES, EN RIMPELS VOORKOMEN.

Met mijn voornemen om de kracht van openheid (en kwetsbaarheid zo je wilt) te laten zien, schrijf ik vanaf nu regelmatig een kort verhaaltje over dingen die ik om me heen zie. Vandaag een Open Overpeinzing in de serie Sprankelende Sprookjes over Dagelijkse Dingen.

 

‘Weet je wat mijn buurvrouw met haar oude kleren doet?’ Zegt hij.

‘Nee?’ Antwoord ik.

Gniffelend kijkt hij door het raam de straat in.

“Ze trekt ze aan!’ Hij moet heel hard lachen om zijn eigen grapje.

Ik volg zijn blik naar buiten. Er loopt een dame van een jaar of veertig met haar hoofd naar de grond gebogen voorbij.

Ik lach niet en hij kijkt een beetje bedremmeld. Voelt hij zich schuldig? Een beetje betrapt? Dat is wat we soms zo voelen als we een ander een onbedoeld kijkje in de donkere kant van onze gedachten hebben gegeven.

Ik probeer te ontdekken wat ik zelf precies voel; is het plaatsvervangende schaamte? De pijn die je voelt als iemand iets meemaakt wat je je voor kunt stellen? Ik verplaats me in haar, de oorzaak van zijn oordeel. Ze ziet er niet gelukkig uit. Zorgelijk, alsof ze een groot verdriet op haar schouders meedraagt.

‘Ken je haar?’ Vraag ik.  Er stijgt wat bloed naar zijn wangen. Nauwelijks merkbaar. ‘Neuj’… zegt hij iets zachter. Weet je hoe haar leven eruit ziet? Vraag ik hem. Hij is een intelligente man en begrijpt direct wat ik bedoel. ‘Nou nee, ik spreek haar eigenlijk nooit’ antwoordt hij.

‘Misschien vindt ze het wel heel fijn als je een praatje met haar maakt’ denk ik hardop…

’Nou ja,  stamelt hij… ‘Ik hoorde wel dat ze erg ziek is geweest. Kanker, geloof ik’. We kijken elkaar aan en ik zie in zijn ogen dat hij hetzelfde denkt als ik; ‘Dat moet vreselijk voor haar zijn’.

Niet iedereen is hetzelfde, heeft dezelfde veerkracht, gezondheid en dezelfde hang naar uiterlijkheden. Maar iedereen heeft zijn of haar eigen schoonheid en een verzameling prachtige eigenschappen. Soms lijkt het alsof je beter bent dan een ander. Dat je voorop loopt. En soms lijk het  alsof je iets minder goed kan dan de rest. Maar de waarheid is dat we allemaal ons eigen pad lopen. Iedereen heeft zijn of haar eigen volgorde en snelheid. Sommigen van ons zijn er vroeg bij, anderen zijn laatbloeiers , maar iedereen heeft zijn eigen avontuur en zijn eigen waarde.

Ik kijk op uit mijn overpeinzing en mijn blik kruist die van hem. ‘Ja’, zegt hij met gespeeld verwijt in zijn stem…’ ik ben nou eenmaal niet zo iemand die een praatje maakt met  vreemden of zo’n knuffel-hippie hoor!’… Ik lach hardop. En ik geloof hem niet. Volgende keer dat hij haar op straat ziet lopen zal hij haar vriendelijk toeknikken. Op z’n minst. Het zal haar waarschijnlijk goed doen, waardoor ze zelf verdraagzamer zal zijn tegen een ander in haar leven. En zo worden zaadjes geplant. Zaadjes van vriendelijkheid en in dit geval van bewustzijn. Zaadjes die rimpels veroorzaken. Rimpels die merkbaar zijn vér buiten de grenzen van wat wij kunnen zien.

Hij bestelt nog een kop koffie. Nou ja, twee dan. Ook een voor mij. Omdat ik dat waarschijnlijk wel fijn zal vinden.

Dat vind ik inderdaad en ik knik hem vriendelijk toe.

Wat is het leven toch mooi!

 

Foto: Christiana Rivers

 

 

HOE DE GEUR VAN PATAT JE LEVEN KAN VERBETEREN.

Met mijn voornemen om de kracht van openheid (en kwetsbaarheid zo je wilt) te laten zien, schrijf ik vanaf nu regelmatig een kort verhaaltje over dingen die ik om me heen zie. Vandaag een Open Overpeinzing in de serie Sprankelende Sprookjes over Dagelijkse Dingen.

 

Zeg, hoe ga jij daar nou mee om? Vraagt ze. Ik denk even na. Een onverwacht mooi gesprek met een zeker zo mooi mens. De carnavalswagens kruipen met een dermate oorverdovend volume voorbij dat het een wonder is dat ik mezelf nog kan horen denken.

Mijn blik valt op een patatkraam met een enorme rij ervoor. De geur van knapperige snacks en versgebakken friet zo rond lunchtijd, laat me het water in de mond lopeen.

‘Ik vind het best lastig’ zegt ze. Ik begrijp wat ze bedoelt. ‘Maar het is net als met  snacks en fastfood’, zeg ik… ‘of carnaval’. Ze kijkt me verrast aan en ik probeer uit te leggen wat ik bedoel: . ‘Je kunt dat idee op alle delen van je leven toepassen:’ ‘sommige dingen zijn gewoon lekker of leuk, maar ze voeden je niet echt. Je hebt ook regelmatig een gezonde maaltijd nodig’. Ze lacht en ik zie dat mijn woorden iets bij haar raken. Ik vind het ook lastig realiseer ik me weer. Je leert iets, wordt je steeds bewuster van hoe je in het leven staat en een aantal mensen in je omgeving willen je wel begrijpen, maar kunnen soms gewoon niet met je mee. ‘Wat ik zeggen wil, is dat het er vooral om gaat of je bewust durft te zijn van wat er gebeurt’ vervolg ik. Ze knikt.

‘Tja’  Ze lijkt hardop te denken: ‘Iemand zei laatst tegen me dat ik het zelf toelaat; het gevoel dat ik me moet verdedigen bedoel ik… En dat was een echte eyeopener’. Ik begrijp precies wat ze bedoelt. Want dat is de valkuil, als je merkt dat je omgeving niet meebeweegt.Maar ik moet ook niet denken aan elke dag carnaval, zeg ik . Ze lacht. Nee! Schreeuwt ze quasi verschrikt boven de herrie uit.

In de verte nadert de wagen van school waar onze kinderen op meerijden en we zien de blije maar vermoeide koppies. Het is een prachtige wagen, en we zijn omringd met juichende mensen. We genieten.‘Maar gelukkig is alles morgen ook weer normaal’ zien we elkaar denken. We lachen allebei. Want ach, het is hartstikke leuk, zo’n deinende mensenmassa, maar een goed gesprek is voor mij op z’n tijd ook onontbeerlijk. En hoewel die patat nu echt onweerstaanbaar begin te ruiken, ben ik blij dat ik het niet iedere dag hoef te eten.

Zo is het ook met mensen. Er zijn mooi-weer-vriendschappen, waar je ongedwongen lol mee kunt hebben en er zijn mensen waarvan je weet dat ze met je mee groeien en er altijd voor je zullen zijn. Allebei zijn ze op een andere manier waardevol in je leven. Soms moet je afscheid nemen van mensen, als je niet meer bij elkaar past, maar soms kan je die verkramping ook lekker loslaten en de wereld accepteren zoals die is, met gewone én carnavals-dagen. Met feest- én met serieuze vrienden.

Terwijl ik nog even sta te mijmeren over het mooie gesprek, springt mijn jongste enthousiast tevoorschijn. Moe maar voldaan. Terwijl we naar huis lopen vraagt hij; wat eten we vanavond? Ik antwoord: ‘patat!’ Want soms is dat gewoon zó lekker!

 

Photo by Hans Vivek on Unsplash

Loading...
Visit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Twitter